„Choćby Ci ktoś na Imieniny złożył cały świat u stóp – to jeszcze nic, to jeszcze mało wobec tego, co dał Ci Bóg:
Dla Ciebie kazał zakwitnąć kwiatom, rozpalił niebo milionami gwiazd, dla Ciebie śpiewać rozkazał ptakom, z Jego rozkazu szumi Ci las.
I złoto wszystkich zachodów słońca i tyle kochających serc, a w zamian tego, tylko jednego – małego serca Twojego chce.
On pragnie tylko Twojego szczęścia, Twoją radością cieszyć się chce i dać Ci wszystko, co najpiękniejsze, abyś wiedział, jak kocha Cię.
A, że Mu było zawsze za mało, by Ci okazać miłość Swą. Dla Ciebie jeszcze życie poświęcił, drogę otworzył w Ojcowski Dom.”
Pamiętamy w modlitwie o naszym solenizancie – ks. Proboszczu, Krzysztofie, którego Imieniny przypadają we wtorek 25 lipca. Składamy serdeczne życzenia błogosławieństwa Bożego, radości w pełnieniu posługi kapłańskiej w naszej parafii oraz opieki Matki Bożej – naszej Patronki i św. Krzysztofa 🙂
Parafianie
Św. Krzysztof jest patronem Ameryki i Wilna; siedzib ludzkich i grodów, a także chrześcijańskiej młodzieży, farbiarzy, introligatorów, modniarek. Ale najbardziej znany jest jako patron wszystkich związanych z podróżowaniem – kierowców, pielgrzymów, flisaków, marynarzy, przewoźników, tragarzy, turystów i żeglarzy. W dzień jego liturgicznego wspomnienia, 25 lipca (ewentualnie w niedzielę najbliższą tej dacie), poświęca się pojazdy mechaniczne.
Imię Krzysztof wywodzi się z języka greckiego i oznacza tyle, co „niosący Chrystusa”. Tak też jest przedstawiany w ikonografii – jako młodzieniec, a jeszcze częściej olbrzym, przechodzący przez rzekę, który na barkach niesie Dzieciątko Jezus, a w ręku trzyma kostur podróżny albo maczugę.
Krzysztof miał pochodzić z Małej Azji, z prowincji rzymskiej Licji. Tam miał ponieść śmierć męczeńską za panowania cesarza Decjusza ok. 250 roku. Jest jednym z Czternastu Wspomożycieli, czyli szczególnych patronów.
Z powodu braku szczegółowych informacji o św. Krzysztofie, w średniowieczu na podstawie imienia „niosący Chrystusa” stworzono popularną legendę o tym świętym. Według niej, pierwotne imię Krzysztofa miało brzmieć Reprobus (z greckiego Odrażający), gdyż miał on mieć głowę podobną do psa. Wyróżniał się za to niezwykłą siłą. Postanowił więc oddać się w służbę najpotężniejszemu na ziemi panu. Służył najpierw królowi swojej krainy. Kiedy przekonał się, że król ten bardzo boi się szatana, wstąpił w jego służbę. Pewnego dnia przekonał się jednak, że szatan boi się imienia Chrystusa. To wzbudziło w nim ciekawość, kim jest ten Chrystus, którego boi się szatan. Opuścił więc służbę u szatana i poszedł w służbę Chrystusa. Zapoznał się z nauką chrześcijańską i przyjął chrzest. Za pokutę i dla zadośćuczynienia, że służył szatanowi, postanowił zamieszkać nad Jordanem, w miejscu, gdzie woda była płytsza, by przenosić na swoich potężnych barkach pielgrzymów, idących ze Wschodu do Ziemi Świętej.
Pewnej nocy usłyszał głos Dziecka, które prosiło go o przeniesienie na drugi brzeg. Kiedy je wziął na ramiona, poczuł ogromny ciężar, który go przytłaczał – zdawało mu się, że zapadnie się w ziemię. Zawołał: „Kto jesteś, Dziecię?”. Otrzymał odpowiedź: „Jam jest Jezus, twój Zbawiciel. Dźwigając Mnie, dźwigasz cały świat”. Pan Jezus miał mu wtedy przepowiedzieć rychłą śmierć męczeńską. Ten właśnie fragment legendy stał się natchnieniem dla niezliczonej liczby malowideł i rzeźb św. Krzysztofa. Tradycja miała Reprobusowi nadać tytuł „Krzysztofa”, czyli „nosiciela Chrystusa” (gr. Christoforos). Pan Jezus po przyjęciu przez Krzysztofa chrztu miał mu przywrócić wygląd ludzki.
/źródło: https://www.wnmp-zukowo.diecezja.gda.pl/aktualnosci/aktualnosci/64117/sw-krzysztof-patron-podrozujacych/
Leave a Comment